Płytki ceramiczne powstają na bazie gliny, a tak naprawdę o właściwościach tej płytki przesądzają dodatki, stopień ich zmielenia oraz temperatura wypiekania. Masę ceramiczną miesza się po oczyszczeniu na mokro z tlenkami metali, czyli z niczym innym jak z barwnikami. Oczywiście uzyskaną madę wtłacza się do form i wypala w temperaturze powyżej 900 stopni Celsjusza. Płytki następnie pokrywa się glazurą. Jest to warstwa, która powstaje podczas drugiego wypalania w wyższej o wiele temperaturze. To co uzyskamy pokrywa się mieszanką krzemianów. Jest to tak zwany proces szklenia, który oprócz tego, że uszlachetnia płytkę, to jeszcze ja wygładza. Jednocześnie nadaje się jej trwałą barwę i zatyka pory, co sprawia, że płytka jest wodoodporna. Delikatnym rodzajem glazury, nienadającym się do pomieszczeń o dużym natężeniu ruchu jest fajans, czyli białe, porowate i szkliwione płytki. Dużo bardziej wytrzymała jest kamionka, a więc mrozoodporne płytki, wypalane w wysokiej temperaturze, co sprawia, że są bardzo twarde. Kamionka może być zarówno szkliwiona, jak i nieszkliwiona. Oczywiście w fajans woda wsiąka, natomiast w kamionkę nie, a jedynie utrzymuje się na powierzchni. Jednak możemy też spotkać płytki robione ręcznie, które są bardzo drogie. Oczywiście stanowią niepowtarzalny materiał na podłogę, czy ścianę, ale nie każdy może sobie na to pozwolić.
|
|
